Wekelijkse inspiratie – Snel, gezond & lekker

Nu het schooljaar weer begonnen is, zal in sommige huishoudens de avondspits nogal druk geworden zijn. Ik heb ondertussen een bescheiden repertoire aan snelle, makkelijke, maar toch gezonde receptjes opgebouwd. De meeste komen niet echt uit een kookboek, maar gewoon, je weet hoe dat gaat, je kijkt in de koelkast en diepvriezer en dan maak je daar iets mee hé.

Hier zijn enkele heel makkelijke gerechten waar je echt niet veel werk aan hebt. Ik ga hier geen echt recept noteren, gewoon een lijstje ingrediënten en wat aanwijzingen. Alle receptjes zijn uitgebreid getest en peuter-proof bevonden.

Een kwartier: Vis en broccoli

  • Blokjes zalm (of andere vaste vis)
  • Woknoedels (Amoy)
  • Broccoli (vers of diepvriesroosjes)
  • 1 eetlepel sesamolie
  • 1 eetlepel sojasaus
  • 1 eetlepel mirin (een zoete Japanse rijstwijn)
  • 1 koffielepel rijstazijn

Bak de vis in de pan en stoom intussen de broccoli in de microgolfoven in een stoommandje. Wanneer beiden klaar zijn, voeg je de broccoli bij de vis, en je doet er de woknoedels bij. Schenk er de smaakmakers bij en wat extra water en laat nog even pruttelen terwijl je de woknoedels losroert. En hop, het is klaar! 15 minuten is al wat je nodig hebt.

Ondertussen is er hier wel een logistiek probleem bij ons: de woknoedels zijn uit het assortiment van mijn gewone supermarkt verdwenen! Nu moet ik speciaal op expeditie, zeg.

Een half uur: Vis en courgette (Valt het op? Dochterlief eet graag vis!)

  • Courgette
  • Zoveel moten zalm (of andere vaste vis) als je mensen aan tafel hebt
  • Orzo (Griekse pasta)
  • Als extraatje: feta

Snijd de courgette in schijfjes, leg in een ovenschotel samen met de vis, besprenkel met wat olijfolie, en kruid naar smaak. Een goed half uur in de oven (180-200 °C) zou genoeg moeten zijn, maar als je erg fijne stukjes vis hebt, zal je best eerst de courgette al wat oventijd geven en dan pas de vis toevoegen. Kook intussen de orzo. Dien op met verkruimelde feta.

Een uur: Sopranos-schotel

Dit is een recept uit het Sopranos Family Cookbook, dat ik jaren geleden kocht. The Sopranos is één van onze favoriete TV-series en onze Sopranos-schotel is ondertussen een echte klassieker.

  • Italiaanse chipolata’s (of andere worst)
  • Aardappeltjes: niet geschild, goed gewassen en in stukken gesneden
  • Groenten: paprika, ui, kerstomaatjes, champignons, courgette, aubergine, prei, rode biet: ik gooi daar gewoon alles in! Het eigenlijke recept houdt het bij paprika en ui.

Ik zet de aardappeltjes eerst 7 minuten in een stoommandje in de microgolfoven, terwijl de oven voorverwarmt en ik de groenten in grove stukken snij, in een ruime ovenschotel doe en een flinke geut olijfolie en mediterrane kruiden toevoeg. Petatjes erbij, eens goed door elkaar roeren, en dan de chipolata’s ertussen en een klein uur in de oven (180-200 °C). Je hebt er geen omkijken meer naar, dus na die eerste 7 minuten heb je gedaan!

image2-1024x1024 Wekelijkse inspiratie - Snel, gezond & lekker

Hebben jullie nog snelle, makkelijke receptjes? Laat maar weten!

Delen:

Breaking news

Dat is dus prima gegaan hé, die eerste schooldag!

Geen reservekledij nodig gehad. Boterhammen gegeten (ok, niet zoveel als thuis of op de crèche). We krijgen behoorlijk veel te horen over haar dag. Namen van kindjes, een liedje,… Al eens goed gevallen (je bent een kleine avonturier of je bent het niet).

De juf was ook blij 🙂

En de moeke ook!

 

(meer…)

Delen:

De eerste schooldag

Gisteravond hebben manlief en ik met vereende krachten het rugzakje klaargemaakt, en kleertjes uitgezocht, zodat we samen met dochterlief vanmorgen vlotjes konden vertrekken, naar school.

image1-1024x1024 De eerste schooldag

Vanmorgen gingen we eerst een kijkje nemen op de buitenschoolse opvang, daar was het vandaag erg kalm, want heel veel ouders hebben natuurlijk vrij genomen. Dat bleek ook op de speelplaats! Eerst was het nog rustig, en dochterlief vond het allemaal prima. Ze kreeg haar symbooltje van juf Vera: een vogeltje. Het oudere zusje van een vriendje op de crèche kwam dochterlief al eens knuffelen, haar broertje komt in november ook naar school.

Zo’n eerste schooldag is wel wat speciaal, er kwamen steeds meer ouders en kinderen op de speelplaats en dochterlief werd steeds stiller. Het is ook wel de ene nieuwe indruk na de andere natuurlijk. Alle juffen werden voorgesteld, en dochterlief wou toch liever op de arm genomen worden. Maar juf Wendy kon haar al snel tot een lachje verleiden. En daar gingen ze, de gang in om hun spulletjes aan de kapstok te hangen. Er was een klein beetje protest maar de juf kon er prima mee om. We zagen nog hoe dochterlief flink meedeed met de andere kindjes. Dat was het dan. Ons kindje zit op school!

image-1024x1024 De eerste schooldag

Voor mezelf is dit weer een nieuwe stap. Er zijn nog wat praktische vragen: wat mogen we meegeven als tussendoortje en wat niet? Waar moeten we haar precies afzetten en ophalen? En er is een emotionele kant. Zal ze het goed doen? Vast wel. Zal ze leuke vriendjes hebben in de klas? Hopelijk wel… Zal ze ons missen? Een beetje misschien. Maar wij zijn er altijd voor haar, haar veilige thuishaven. Daar kan ik gerust in zijn, en dan voel ik me er al beter bij 🙂

Delen:

Wekelijkse inspiratie: Een monsterlijk boegbeeld…

… En dat mag je rustig letterlijk nemen. Regelmatig kom ik afbeeldingen tegen van een boegbeeld dat ik al erg lang ken. Zoals hier, bij Thorgal en Hammerfall:

image6-1024x1024 Wekelijkse inspiratie: Een monsterlijk boegbeeld...

En hier, bij Richard Scarry:

image8-1024x1024 Wekelijkse inspiratie: Een monsterlijk boegbeeld...

Dendermonde, mijn stadje waar ik al heel mijn leven woon, op een intermezzo in Gent na, heeft enkele geheimpjes. Ik deel er eentje met jullie! Effekes een archeologisch item op de blog, want dat ben ik uiteindelijk toch, ook al werk ik al van vlak na mijn studies bij De Uil.

Ik schets even de setting van mijn verhaal: Eeuwen geleden voeren woestelingen de Schelde op met hun boot, waar uit voorzorg een afschrikwekkend boegbeeld op was gemonteerd. Je weet immers maar nooit wie je tegenkomt, zo ver van huis. Het boegbeeld werkte echter niet perfect (de garantieperiode was waarschijnlijk verstreken) en ter hoogte van Appels verloor het schip zijn beschermer (en misschien zonk het wel helemaal). Lang werd gedacht dat het een Vikingboegbeeld was, van de negende of tiende eeuw AD. In die tijd kwamen Scandinavische raiding parties de rivieren op, niet enkel hier, maar in heel Europa (hèèl Europa? Nee, in een kleine uithoek… Of nee, dat is een ander verhaal 🙂 ). Ze plunderden en roofden mensen mee, om als slaven te verkopen. ’t Waren nogal kadeekes hoor, die Vikingen!

In elk geval, het boegbeeld lag eeuwenlang veilig in een dikke laag slib, in de Schelde. In 1934 werd het bij baggerwerken gevonden, en naar waarde geschat want het origineel kwam in het British Museum terecht. In het Vleeshuismuseum in Dendermonde kan je een afgietsel zien, op dezelfde zolder als onze andere vriend uit de Schelde: de Mammoet.

image7-1024x1024 Wekelijkse inspiratie: Een monsterlijk boegbeeld...

Bovenaan het afgietsel in het Vleeshuismuseum in Dendermonde, onderaan het origineel in het British Museum

In de jaren ’70 werd toch getwijfeld aan de ouderdom van het boegbeeld. De stijl komt namelijk niet overeen met wat we van de Vikingen weten. Een C14-datering (waarbij koolstof gedateerd wordt aan de hand van het verval van de radioactiviteit, die precies gekend is) bracht uitsluitsel: het boegbeeld werd gebeeldhouwd in de late vierde of vroege vijfde eeuw AD, wat Vikingen uitsluit. De eigenaars waren Romeinen of Germanen, die hun schip (militair of handelsvaartuig) wilden beschermen tegen weergoden, riviergoden, plaatselijke bad guys, wie zal het zeggen?

Dit beeld heeft alleszins wereldwijd tekenaars geïnspireerd! En voor mij en mijn vader is het telkens een blij weerzien, als we in een boek weer ‘onze’ snek tegenkomen. Richard Scarry is onze recentste aanwinst. Die is dus ook in Dendermonde geweest. Of zou het toch Londen geweest zijn?

Delen:

Aftellen naar 1 september

Wij tellen af…

Nog 1 dag naar de crèche…

Nog 7 keer slapen tot 1 september…

Nog 7 keer slapen tot dochterlief voor het eerst echt naar school gaat.

Er heerst dus een lichte sfeer van anticipatie in ons gezin. Een klein beetje stress, allez. Vorige week ben ik met dochterlief de klas gaan verkennen en 1 van beide juffen gaan ontmoeten (de andere hadden we al ontmoet). Ik heb er wel een goed gevoel bij en dochterlief voelde zich toch snel thuis in de klas, bij het speelgoed. Ze komt samen met nog 1 peutertje bij de 12 kleuters van het eerste kleuterklasje te zitten. En van die kleutertjes kent ze er twee van de crèche, dat is fijn.

Dochterlief is meer dan klaar voor school, dat weet ik wel. Ze praat honderduit, ze is behoorlijk zindelijk, ze is vrij zelfstandig. Ze heeft niet 1, maar 2 rugzakjes. Ze heeft een brooddoos en een fles en een bananendoos. Het komt wel in orde, de linkerhelft van mijn brein is er gerust in. De rechter is minder zeker van haar stuk. Zal dochterlief huilen bij het afscheid? En als ze huilt, zal ze zich dan snel laten troosten en daarna vrolijk zijn? Na de eerste 2 dagen moet ze naar de opvang, zowel voor als na de schooluren. Zal ze niet overhoop gelopen worden door al die grote kinderen? Nu krijg ik veel informatie over het verloop van de dag bij de crèche, ik weet dat dit tot vrijwel niets zal herleid worden. Gelukkig vertelt dochterlief nogal graag dus het belangrijkste zal ik allicht wel te weten komen.

En ik weet wel, dat als we samen deze nieuwe sprong gemaakt hebben, dat ik er op zal kunnen terugkijken en zal kunnen zeggen: dat hebben wij samen goed gedaan. Maar nu moeten we nog springen he 🙂

image5-1024x765 Aftellen naar 1 september

 

Delen:

Wekelijkse inspiratie – reisdagboekjes

De vakantie loopt op zijn einde. Over enkele dagen ben ik de moeke van een schoolgaand kindje. Een reden te meer om nog even van vakantie te dromen (want ik ben toch wat zenuwachtig hoor!).

Al vele jaren maak ik van elke reis een klein dagboekje. Als kind gaf mijn moeder me een schriftje, waar ik in tekende, en prentjes en ticketjes plakte. Als tiener hield ik op kamp een dagboekje bij en liet ik al mijn nieuwe vrienden en vriendinnen iets schrijven. En nu schrijf, teken en plak ik tijdens elke reis onze herinneringen in een klein boekje. Er is niets wezenlijks veranderd 🙂

Het vraagt wel wat toewijding om elke avond, terwijl de herinneringen nog vers in het geheugen liggen, wat te noteren, maar ik kijk achteraf graag in onze boekjes en kan me weer in de sfeer onderdompelen. Liefst zou ik nog meer tijd hebben om te tekenen (of sneller kunnen tekenen?) maar we willen ook veel zien en beleven en genieten dus dat zijn de keuzes die een toerist moet maken, natuurlijk!

Hieronder wat paginaatjes, dat zegt meer dan wat ik erover kan schrijven.

image1-1024x1024 Wekelijkse inspiratie - reisdagboekjes

Sintra, Berlijn, Porto

image2-1024x1024 Wekelijkse inspiratie - reisdagboekjes

Istanbul, Santorini, Berlijn, Avignon

image3-1024x1024 Wekelijkse inspiratie - reisdagboekjes

Kreta, Estoril, Parijs, Zeeland

image4-1024x683 Wekelijkse inspiratie - reisdagboekjes

Beekse Bergen, Provence, Kreta

 

Delen:

Sci Fi

Al zolang als ik me kan herinneren, hou ik van science fiction, ruimtereizen, fantaseren over hoe het Out There is. In het vijfde leerjaar waren er enkele science fiction-boekjes in het klasbibliotheekje, onder andere over de Bermuda Triangle, die ik razendsnel uitlas (tot verbazing van de juf, die dat toch meer voor jongens vond, denk ik). Het is een familievoorliefde: mijn ene grootvader houdt van mysteries à la Von Däniken, en in de ouderlijke boekenkast staat al van vòòr er sprake was van mij, de Duin-serie van Frank Herbert, en strips van bijvoorbeeld Yoko Tsuno, Ravian,… Ook bij mijn andere grootvader (die ik helaas nooit heb gekend) broeide de interesse, ik heb van hem een prachtig geïllustreerd boek over de ruimte in de boekenkast staan, dat ik als kind al indrukwekkend vond. Het is dan ook geen wonder dat ik gewoon de trend voortzet.

Ik lees met regelmaat science fiction, die zich tussen de sterren afspeelt. De prequels van de Duin-serie van Frank Herbert, geschreven door zijn zoon Brian en Kevin Anderson, vind ik geweldig. Ook de klassiekers van Isaac Asimov herlees ik geregeld. Dan Simmons heeft onder andere twee fantastische sci fi-series op zijn naam: Hyperion en Illium. Op het verlanglijstje staat The Martian, van Andy Weir.

Strips waar ik lichtjaren bij weg kan dromen, zijn Aldebaran, Antares en Betelgeuze van Leo, en op een ander niveau (met een extra scheut agressie, moet ik zeggen) de Metabaronnen en de Incal, van Jodorowsky en Moebius.

Een film of serie waar een ruimtetuig in voorkomt, heeft bij mij ook al gauw een streepje voor, en gelukkig deelt manlief die voorkeur. Interstellar, Oblivion, Guardians of the Galaxy, Moon, Battlestar Galactica, Star Trek,…

En als kers op de taart volg ik met interesse de ontwikkelingen op het vlak van ruimtevaart. Een bezoek aan Pluto, een landing op een ruimte-eendje, ik vind dat de mensheid hier in moet blijven investeren. Op kosmische schaal zijn we immers heel kwetsbaar, zowel van binnenuit als van buitenaf, en zelf zijn we de boel ook aardig aan het verzieken door vervuiling en overbevolking, voer voor heel wat dystopische science fiction, die ik trouwens ook graag lees. De beste optie is volgens mij: niet al je eieren in 1 mandje bewaren. Of een back-up maken, je laat je lievelingsfoto’s toch ook niet enkel op je PC staan, wachtend tot die zal crashen? Knappere koppen dan ik denken hier ook over na (gelukkig maar), en Tim Urban van één van mijn favoriete blogs, Wait but why, heeft er deze week een gigantisch artikel over geschreven: How (and why) SpaceX will colonize Mars. Ik heb het nog niet volledig gelezen 🙂 het is een klein boek! Maar het eerste hoofdstuk (ja, de mens schrijft blogposts met hoofdstukken!) was al razend interessant.

Zo interessant zelfs dat ik er vriend Asimov gewoon bijgehaald heb 🙂 niet storen, ik lees!

image-699x1024 Sci Fi

 

 

 

Delen:

Wekelijkse inspiratie – schone kleren

Ik val maar meteen met de deur in huis: ik hou van kleren shoppen. Voor mijzelf en voor dochterlief en zelfs voor manlief 🙂 Zoeken, kiezen, het plezier van met de buit naar huis te gaan en dan rustig de ticketjes te verwijderen en elk stuk te bewonderen, dromend van de vele mogelijke combinaties. Toe, dat herken je wel he?

Ik probeer een beetje bewust en duurzaam te leven, en shoppen hoort daar ook bij. In de supermarkt probeer ik niet teveel plastic verpakkingen te kiezen, af en toe eens bio te kopen, en als ik kleren koop, hou ik in mijn achterhoofd dat een mens maar 1 t-shirt tegelijk kan aandoen. Technisch gezien kan je meer t-shirts aandoen, dat wel. Maar we dwalen af! Ik zeg ‘probeer’ want er is zeker nog werk aan de winkel (haha! See what I did there?).

Waar ik nog meer op kan en wil letten, is de (sociale) duurzaamheid van kledij. Zijn de omstandigheden, waarin de kledingstukken gemaakt werden, wel ok? Er zijn in landen als Bangladesh dagelijks mensonterende toestanden in textielfabrieken. Meestal staan we er in het Westen niet zo bij stil, behalve bij een ramp zoals het ingestorte fabrieksgebouw 2 jaar geleden. Dan heb je ook nog de ecologische duurzaamheid. Is het katoen geteeld op een organische manier? Is het transport te verantwoorden?

Deze week was duurzame kledij weer volop aanwezig in de media, door de opening van een filiaal van Primark in Gent. Ik vind het niet makkelijk om keuzes te maken of meningen te uiten hierrond. Ik weet niet precies wat de arbeidsomstandigheden in Primarks textielfabrieken zijn, noch wat het merk op ecologisch gebied doet. Wat ik wel weet, is dat te goedkoop, niet altijd juist kan zijn. Het creëert een soort wegwerpmaatschappij. Ik las boeiende artikels hierover bij De Standaard: Hier van modejournaliste Veerle Windels, en hier van lingerieontwerpster Murielle Scherre.

Wat kan ik zelf doen?

  • Murielle geeft al een aantal tips, waarvan ik de laatste (draag sobere kleuren) graag vervang door: draag kleuren die bij je huid- en haartype passen. Zo vermijd je dat er stukken na aankoop gewoon in de kast blijven hangen
  • Less is more is nog een tip: dat ligt voor de hand. Misschien niet makkelijk als de verleiding toeslaat, maar toch waard om in gedachten te houden…
  • Ik koop al eens iets tweedehands: dat kledingstuk heeft al een leven gehad, het zijn vaak kwaliteitsmerken (te goedkope kleren zijn immers na één seizoen soms te gehavend om nog een tweede leven te leiden – tenzij ze niet veel gedragen zijn maar daar komt het less is more-principe weer op de proppen).
  • Ik probeer me nu wat te verdiepen in welke merken er dan wel schone kleren verkopen. Schonekleren en in mindere mate (want nogal Nederlands) Rankabrand wijzen me al de weg. Ik heb bijvoorbeeld al geleerd dat JBC en Bel&Bo dit jaar zijn aangesloten bij de Fair wear foundation.
  • Het GOTS-label dat je soms zou aantreffen (Ik heb er nog niet op gelet – zal ik een shopping trip als studiereisje plannen? Het lijkt erop dat ik wel zal moeten!) wijst op ecologisch en sociaal verantwoorde kledij. Op labelinfo is nog meer te vinden.
  • Ik ken al enkele erg leuke (kinder)merken die hoog inzetten op duurzaamheid, en die prima aansluiten bij dochterliefs stijl en zonnige karakter:
    • Retro Rock and Robots wordt volledig in België ontworpen én geproduceerd. Die verdient dus een speciale vermelding want zo zijn er echt niet veel.
    • Wassen op 30° is een hele webshop waar je met een gerust geweten kan shoppen als het gaat over duurzaamheid. Hier zie je alle merken die ze verkopen, zoals Baba Babywear en Froy & Dind.
  • Andere tips zijn zeker welkom!

Is dat dan duurder, duurzaam shoppen? Ja, waarschijnlijk wel. Maar overdaad hoeft niet, tweedehands kan ook, en zoals hierboven gezegd zijn er ook high street ketens die meedoen. En elk klein beetje helpt. We moeten deze planeet proberen in ere te houden, we hebben immers geen reserve. Tenzij we emigreren, maar dat is dan weer een heel ander verhaal.

Delen:

1 27 28 29 30 31 33

Paste your AdWords Remarketing code here